Zobacz także:

Dzięcioł i sowa
To już 10 tytuł z serii Książeczki Zabaweczki! Ten jubileusz obchodziła także bohaterka książki sowa. Jeśli chcecie się dowiedzieć jak to się skończyło koniecznie przeczytajcie 10. książkę z Waszej ulubionej serii.

Król Lear
Król Lear (ang. King Lear) to tragedia Williama Shakespeare'a, prawdopodobnie napisana w roku 1605. Fabuła dramatu oparta jest na legendzie o Llyrze, mitycznym królu Brytanii. Król Lear uznawany jest za jedno z największych osiągnięć Szekspira. Król Lear ma trzy córki, Gonerylę, Reganę i Kordelię. Postanawia obdzielić je swym majątkiem wg stopnia ich miłości do ojca. Dwie starsze budują kwieciste wypowiedzi na ten temat, a najmłodsza - Kordelia twierdzi, że nie jest w stanie wypowiedzieć ogromu swego uczucia. Lear, kierując się pozorami, największe części swego królestwa - oraz najlepsze partie małżeńskie - daje starszym córkom, a Kordelię wyrzuca poza granice swego królestwa. Po pewnym czasie okazuje się, że Goneryla i Regana kochały ojca tylko w słowach. Chcą ograniczyć jego władzę w królestwie, a jego samego ubezwłasnowolnić. Lear wpada w obłęd i ucieka z ich niegościnnych progów. Na skutek niedoskonałej władzy państwo Leara upada. W walce obronnej bierze udział Kordelia i jej mąż. Kordelia ginie. Lear rozpaczając nad jej ciałem również umiera.

Antygona
Tragedia "Antygona" nawiązuje do tych wydarzeń, gdyż rozpoczyna się rozmową Antygony i Ismeny o śmierci ich brata Polinejkesa, którego Kreon zabronił pogrzebać. Ismena lęka się naruszyć zakaz Kreona. Natomiast dla Antygony ważniejszy jest nakaz moralny oraz prawo boskie, zabraniające zostawić ciało zmarłego psom i ptakom. Po tym prologu następuje pięć epejsodionów przerywanych pieśniami Chóru (stasimonami) i zakończonych eksodosem (wyjście Chóru po końcowej pieśni). Indeks komentarzy do tekstu, przypisy, objaśnienia. Autorka opracowania Anna Popławska.

Antygona
"Antygona" to dzieło o charakterze uniwersalnym - niesie przekaz aktualny zawsze i wszędzie. Heroiczna bohaterka Sofoklesa przekonuje o istnieniu odwiecznych, niepisanych, tkwiących w nas praw moralnych, boskich z pochodzenia i niewzruszalnych, którym sprzeniewierzyć się nie wolno, nawet gdy ceną za dochowanie im wierności staje się własne życie. Eksponując znaczenie niezniszczalnych więzów między krewnymi, poeta podkreśla, że z natury człowieka wynika obowiązek objęcia osób bliskich miłością i niesolidaryzowania się z nimi w nienawiści.

Król Maciuś Pierwszy
Ta książka jest marzeniem i po trosze kpiną. Stary Doktor bawi się myślami. Marzy mu się dzielny, mądry chłopiec, który miał szczęście urodzić się królem. Stwarza sobie Maciusia Pierwszego-Reformatora, by by ten wprowadził w swoim królestwie wszystko, czego pragnął Stary Doktor, czemu poświęcił życie: żeby nie było dzieci głodnych, chorych i opuszczonych, żeby miały przwa i rosły swobodnie... Ale snując opowieść fantastyczną dla dzieci, Stary Doktor co i raz spogląda na dorosłych, jakie też mają miny, i nie może powstrzymać się od drobnej satysfakcji, nie może nie pokpić z nich trochę przy sposobności. I to zrozumie ten, kto zna świat ludzi dorosłych, jak jest naprawdę urządzony, właściwie jak był urządzony, bo książka powstała przecież pięćdzisiąt lat temu z górą, w roku 1923 - fragment wstępu.