Zobacz także:

Ewolucja ideowa Bolesława Piaseckiego 1932-1956
Wnikliwa analiza programów politycznych i społecznych Bogusława Piaseckiego, współzałożyciela Konfederacji Narodu, założyciela tygodnika ?Dziś i Jutro" i przewodniczącego Stowarzyszenia ?PAX", z lat 1932-1956, a więc z okresu ważnych dla Polski przemian. Autor, odrzucając istniejące stereotypy dotyczące Piaseckiego, jednego z najbardziej kontrowersyjnych polskich polityków, będącego niewątpliwym fenomenem w bloku wschodnim, ukazuje jego wkład w polską historię idei. Książka stanowi próbę zrozumienia i zbliżenia się do prawdy o człowieku, któremu przez lata jego działalności politycznej przypisywano wiele, często sprzecznych ze sobą, wizerunków.

Baltazar Autobiografia
...Wspominam różne znane i mniej znane osoby, a także różne sytuacje, w których znalazłem się w ciągu mojego życia. Może się zdarzyć, że niechcący zmieniłem pewne fakty i przedstawiłem je inaczej, niż było w rzeczywistości. W tym wypadku proszę czytelników o wybaczenie. Baltazar vel Sławomir Mrożek

Protokół dyplomatyczny
Prezentowana książka jest nową próbą kompleksowego ujęcia problematyki, która obejmuje pojęcia protokołu dyplomatycznego, ceremoniału i etykiety. Odpowiadająone odpowiednio sztuce organizacji kontaktów pomiędzy przedstawicielami państw obcych, przygotowania i przeprowadzenia uroczystości o charakterze oficjalnym oraz właściwego uczestnictwa w kontaktach publicznych. Wszystkie trzy ogniskują się w pracy protokołu dyplomatycznego, działającego jako wyspecjalizowana służba Ministerstwa Spraw Zagranicznych, ale na rzecz wszystkich głównych organów państwa. Gdyby przyszło najprościej scharakteryzować wynikające z takich zadań cechy protokołu dyplomatycznego, można by się posłużyć dewizą nowojorskiej policji, której samochody zdobi napis: Courtesy. Professionalism. Respect. - Uprzejmość. Profesjonalizm. Szacunek.

Leksykon dyplomatyczny
"Leksykon dyplomatyczny" to rodzaj encyklopedii, która ma pomóc w przyswojeniu sobie swoistych zagadnień i terminologii związanych z dyplomacją, zarówno dwu-, jak i wielostronną. Staje się to dodatkowo ważne w kontekście przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, pociągającego za sobą udział setek dyplomatów, konsulów oraz funkcjonariuszy także w pracach organizacji międzynarodowych. Niniejsze opracowanie ma służyć wszystkim tym, którzy interesują się dyplomacją, polityką zagraniczną i stosunkami dyplomatycznymi.

Liturgia prawosławna Mały słownik
Słownik, bogato ilustrowany, w zwięzłych hasłach opisuje miejsce sprawowania kultu, sprzęty, szaty i księgi liturgiczne, najważniejsze święta i formy nabożeństw, przede wszystkim Świętej Liturgii, czyli Mszy świętej, oraz uczestników sprawowanego kultu. Autorka zwraca stale uwagę na właściwą treść czynności i przedmiotów liturgicznych i ich symboliczne znaczenie. Wstęp Słownik obejmuje terminy cerkiewnosłowiańskie z zakresu prawosławnej liturgii. Jest to wybór podstawowych zagadnień, dotyczących prawosławnych nabożeństw, obrzędów, świąt, rodzajów liturgii i jej części składowych, sakramentów, liturgii Wielkiego Postu, a także kalendarza liturgicznego, ksiąg liturgicznych, śpiewu, szat, naczyń, dzwonów, wyglądu i wyposażenia cerkwi, konsekracji świątyni. Przy pisaniu słownika kierowałam się przede wszystkim tym, żeby zachować specyfikę terminologii cerkiewnosłowiańskiej, będącej nośnikiem tradycji grecko-bizantyjskiej. Jednakże zachowanie całkowitej czystości semantycznej nie zawsze okazywało się rzeczą możliwą. Trudność tkwi w tym, że terminologia cerkiewnosłowiańska nie ma właściwie usystematyzowanych i uporządkowanych odpowiedników w języku polskim. Dlatego hasła ułożone są następująco: obok termonów cerkiewnosłowiańskich występuje ich spolszczona transliteracja oraz zamienniki z odniesieniem do terminologii cerkiewnosłowiańskiej. Terminy cerkiewnosłowiańskie funkcjonują w percepcji i świadomości prawosławia w Polsce i nie wywołują jakiegoś dysonansu. Dla czytelnika, któremu są one obce mogą się stać ciekawym źródłem poznawczym odmiennej tradycji Kościoła prawosławnego, którego początki sięgają czasów apostolskich i pierwszych gmin chrześcijańskich, a jego tradycję, teologię, duchowość, życie liturgiczne ukształtowało dziedzictwo Cesarstwa Bizantyjskiego, a zatem kultury greckiej. Liturgia prawosławna jest złożona i różnorodna. I stanowi centrum duchowego życia prawosławia. Jej piękna i bogactwa nie sposób przekazać w skrótach myślowych i pojęciowych, jakim nota bene jest każdy słownik. Niepowtarzalne piękno liturgii prawosławnej, piękno nie z tego świata, emanujące dźwiękiem (śpiew), światłem (blask świec), barwą (kolorystyka samego nabożeństwa i wnętrza cerkwi), zapachem (woń kadzideł), kształtuje nie tylko myśl teologiczną, ale jest również inspirującym źródłem doświadczenia kontemplacyjnego, mistycznego i obejmuje całego człowieka: jego wyobraźnię i uczucia, myśli. Wszystkie obrzędy, sakramenty, myśl teologiczna, życie duchowe stoją pod znakiem misterium Eucharystii ? misterium Boskiej Liturgii, która obejmuje nie tylko człowieka, ale i całe stworzenie, kosmos. Jest to misterium nieustannej Pięćdziesiątnicy Ducha Świętego i doświadczenia przemienionego i zmartwychwstałego Chrystusa. Za wybitnym, polskim, prawosławnym teologiem Janem Klingerem można powiedzieć, że liturgia prawosławna jest ?jakby niebem otwartym na kształt bizantyjskiej kopuły, w której unosi się nad ziemią pełen wzniosłego spokoju obraz Chrystusa-Pantokratora? (O istocie prawosławia, IW PAX, Warszawa 1983, s. 172). Na koniec chcę podziękować Pani Taisie Haluch za udostępnienie ilustracji ze swego prywatnego księgozbioru. Elżbieta Smykowska