Zobacz także:

Narcystyczna szkoła
O psychologicznej rzeczywistości szkoły Nie sposób przedstawić bogactwa zdarzeń i myśli, postaw i uczuć, pragnień i działań, jakie można dostrzec w rzeczywistości szkolnej. Książka Jarosława Jagieły stanowi zbiór zagadnień, które są najważniejsze w szkole, a dotyczą relacji zachodzących między uczniem i nauczycielem. Szkoła, o jaką upomina się autor, winna być przede wszystkim miejscem urzeczywistniania wartości w procesie wychowania. SPIS TREŚCI: Gry psychologiczne w szkole ? Gry ratownicze, wdzięczności, przeszkadzające, kusicielskie, uspokajające, upokarzające, pasywności Uczniowska pasywność Samotność ucznia ? Samotny uczeń ? Pomoc w samotności Uczeń jedynak ? Portret psychologiczny jedynaka ? Jedynak w klasie ? Trudni jedynacy ? Przyjaźnie i popularność jedynaków w klasie ? Jak im pomóc? Autentyczność uczniowskiego sukcesu ? ?Książęta? ? ?Żaby? ? Różnice ? Autentyczność i autonomia Narcystyczna szkoła ? Co to jest narcyzm? ? Narcystyczna kultura naszych czasów ? Kultura szkoły ? N...

Język polski 1 Podręcznik Literatura i nauka o języku do pracy w szkole + Podręcznik do pracy w domu + CD "Propozycje filmowe" (PAKIET)
Pakiet składa się z dwóch tytułów: "Język Polski 1 Podręcznik do pracy w szkole" oraz "Język polski 1 Podręcznik do pracy w domu". Do książek dołączono płytę CD "Propozycję filmowe". Podręcznik "Język polski" jest propozycją nowego spojrzenia no treści nauczania przedmiotu, zaproponowania ciekawej metody nauczania z uwzględnieniem dobrych stron tradycyjnego sposobu edukacji polonistycznej. Zostały w nim zintegrowane treści literackie, kulturowe i językoznawcze, co sprzyja wychowaniu wrażliwych i krytycznych odbiorców kultury. Materiał zebrany w podręczniku, choć uporządkowany tematycznie, zachowuje tradycyjny układ chronologiczny. Każdy temat, problem wprowadzają współczesne teksty kultury (literackie, publicystyczne, filmowe), które nawiązują do wybranych utworów dawnych.

Już w szkole 2 Semestr 2 Scenariusze zajęć dziennych Część 2
Ostatnia część materiałów metodycznych dla klasy drugiej szkoły podstawowej. Publikacja obejmuje drugą część drugiego semestru i zawiera scenariusze zajęć i ćwiczenia oraz alternatywne scenariusze zajęć prowadzonych metodą dramy. Wyodrębniono także propozycje z zakresu edukacji zdrowotno-ruchowej. Na końcu scenariuszy znajdują się teksty i zapis nutowy piosenek zamieszczonych na kasecie oraz przykładowe opisy zachowań uczniów, zdobytych przez nich wiadomości i umiejętności z poszczególnych typów edukacji.

Już w szkole 1 Ćwiczenia Część 4
Ćwiczenia do kształcenia zintegrowanego w klasie pierwszej szkoły podstawowej skorelowane z podręcznikiem "Już w szkole". Zeszyt ćwiczeń zawiera zintegrowane treści dotyczące kształcenia polonistycznego, środowiskowego, matematycznego, plastyczno-technicznego i zdrowotno-ruchowego.

SOCJOTERAPIA W SZKOLE
Dla wielu osób słowo: ?socjoterapia? nie będzie terminem rozumianym jednoznacznie. Ktoś skojarzy go z mniej lub bardziej nieokreślonym rodzajem terapii społecznej, ktoś inny ze świetlicami socjoterapeutycznymi lub prof lak-tyką społeczną uprawianą przez socjologów. Podobnie jest w środowisku oświatowym. I tu działania socjoterapeutyczne nie przez wszystkich będą pojmowane zgodnie z ich rzeczywistym znaczeniem. Wielu nauczycieli nie wie nawet, czym tak naprawdę zajmuje się socjoterapia. Dla nich głów?nie napisana została ta książka, która ma charakter bardziej propedeutyczny niż jest wyczerpującym i pogłębionym wy?kładem zagadnienia. Ma ona również stanowić użyteczną pomoc dla tych wszystkich (np. dyrektora szkoły, pedagoga szkolnego itd.), którzy pragną zorganizować na terenie szkoły podobne zajęcia, a sam termin i charakter tego rodzaju terapii nie jest dla nich zbyt czytelny. Relacja między teorią a praktyką socjoterapii wyraźnie wskazuje na społeczne zapotrzebowanie i prymat zwyczajnej oraz codziennej, często bardzo efektywnej, pracy socjoterapeutycznej nad refleksją naukową na ten temat. Świadczy o tym liczba powstających świetlic socjoterapeutycznych, ośrodków kuratoryjnej pracy z dziećmi i młodzieżą, czy też realizacja socjoterapii na różnorodnych zajęciach o charakterze wyrównawczym, kompensacyjnym czy korekcyjnym. Praktyka wyprzedza tu teorię. Nie ma w tym nic niezwykłego, wiele dziedzin wiedzy powstawało i funkcjonuje na?dal w taki właśnie sposób, by wspomnieć choćby o samej pedagogice. Walter Herzog porównując psychologię z pedagogiką pisze: ?Podczas gdy w psychologii najpierw istnieje nauka, a potem powstaje praktyka, to w pedagogice jest właśnie odwrotnie: najpierw istnieje praktyka, z której stopniowo wyrasta nauka. Tym samym pedagogika jawi się ? nie tylko w stosunku do sąsiedniej gałęzi wiedzy, jaką jest psychologia ? o wiele bardziej jako sfera praktyczna niż jako dyscyplina naukowa?. Podstawowym celem zajęć socjoterapeutycznych, przez które będziemy rozumieli specyficzny rodzaj terapii grupowej zaburzeń zachowania dzieci i młodzieży, jest stworze?nie uczestnikom warunków do zaistnienia procesu korekcji swojego postępowania, na co składa się: ? przebudowa negatywnych sądów poznawczych o sobie i innych; ? przeżycie emocjonalnego korektywnego doświadczenia będącego alternatywą dla wcześniej przeżytych urazów; ? wypróbowanie nowych efektywnych wzorców za?chowań. Powyższy proces może odbywać się w formie: ? wyodrębnionych, osobnych zajęć (np. realizowanych w świetlicach socjoterapeutycznych); ? zajęć uzupełniających inne formy (np. zajęć turystycznych, sportowych, kółek zainteresowań, wyspecjalizowanych drużyn harcerskich itp.). W przypadku zajęć socjoterapeutycznych poświęconych wyłącznie temu celowi, warto aby nie posiadały one stygmatyzującego dla dzieci miana ?terapii?. Takie określenie może występować w oficjalnych dokumentach, natomiast uczest?nicy powinni przychodzić na spotkania pod tajemniczym hasłem, np. ?Koło Poszukiwaczy Innego?, ?Spotkania popołudniowe?, ?Świetlica gier i zabaw?, czy ?Zamknięte spotkania drużyny harcerskiej? itp. Najlepiej, aby nazwę wymyślili sami uczestnicy. Gdy zajęcia na terenie szkoły mają charakter socjoterapeutyczny, uniknięcie takiego piętnującego i etykietującego charakteru spotkań jest znacznie łatwiejsze. Ostatecznie o tym, czy będą one socjoterapeutycznymi, decydują realizowane rzeczywiste cele oraz sposób prowadzenia ich przez odpowiednio przygotowanego specjalistę.