Zobacz także:

Jak miło spędzić czas
Zabawna, mądra i szczera do bólu książka Jak miło spędzić czas to spojrzenie z dystansu na życie rodzinne. Historia dwóch rodzin: Dobsonów i Jamiesonów to opowieść pełna emocji - gwarantowany śmiech przez łzy. Joe Dobson to mężczyzna w średnim wieku, który zdradza swoją żonę, a jego kochanka Nina spodziewa się dziecka. Właśnie planują luksusowe wakacje we Włoszech. Nina wprost nie może się doczekać wyjazdu. Ciekawe, jaką będzie miała minę, kiedy dowie się, że w podróż pojadą z dziećmi Joego - jedenastoletnim Saulem i trzynastoletnią Tabithą? Natomiast Guy Jamieson to człowiek sukcesu, dyrektor agencji reklamowej. Jego żona Alice to osobna opowieść. Jeśli ktoś myśli, że pasuje do niego z tą swoją spódnicą na gumce i nieogolonymi nogami, to jest w poważnym błędzie. Dużo zmieni się w ich życiu po powrocie z włoskich wakacji...

Słownik uczuć i emocji
Małgorzata Brzoza matka, pisarka, numerolog, autorka pięciu książek czterech o numerologii (Numerologiczny słownik imion, Esencja numerologii, Numerologia związków i Numerologia klucz do poprzednich wcieleń. Kody reinkarnacji) oraz Słownika dobrych słów. Jest także autorką pierwszych w kraju bajek ezoterycznych, współczesnych przypowieści oraz licznych publikacji prasowych. Nagrała płytę z piosenk...

KUCHNIA KRESOWA
Jest chyba jednym z najbardziej złożonych kulinarnych zjawisk. Znajdziemy tu wpływy tradycji litewskiej, ukraińskiej, białoruskiej, a także tatarskiej. Dociekliwi badacze doszukali się również nieco galicyjskich akcentów. Typowym daniem z tamtych stron są kutia, hreczuchy, gołąbki, kulebiaki z drożdżowego ciasta, kołacze, kołduny, chłodniki, oładki, kwaszeniny, cepeliny, solianki i wiele innych. Nikt nie pogardził też szafranówką czy mieduchą. Potrawy kuchni kresowej nie są szczególnie wykwintne, można powiedzieć, że raczej sa oszczędne, prawie biedne choć z całą pewnością nie odnosi się to do ich smaku. Wiele dań na trwale weszło do naszego codziennego jadłospisu. Warto poszerzyć nasze menu o kilka odkurzonych pomysłów z babcinych i dziadkowych kuferków.

Gra w media Między informacją a deformacją
Gra w media to książka napisana przez dziennikarzy, ale z perspektywy odbiorców. Jest próbą odpowiedzi na pytania o faktyczną siłę czwartej władzy w kreowaniu rzeczywistości nie tylko medialnej. Czytelnik znajdzie tu omówienie charakterystycznych cech nowoczesnych mediów, takich jak: globalizacja zasięgu, homogenizacja treści, unifikacja formy przekazu, zacieranie granicy między gatunkami wypowiedzi. Media ukazane są tu także jako produkt uczestniczący w grach rynkowych i ulegający często dyktatowi opłacalności. Do książki dołączono ?Subiektywny słowniczek terminów medialnych?. Autorzy krótko, zrozumiale, a przy tym dowcipnie wyjaśniają takie terminy, jak cytowalność, edutainment, forszpan, infografika, lans, product placement, standuper, a także wiele innych. Nazwy te zachowały obce brzmienie, ale coraz częściej przenikają do codziennego języka, nasza rzeczywistość coraz wyraźniej jest bowiem naznaczona stałą obecnością mediów. Współczesne media są jak lustra, tyle że... weneckie. Po jednej stronie zwierciadlana tafla, ale po drugiej już tylko zwykła szyba, przez którą można obserwować ludzi zapatrzonych w odbicia, samemu pozostając niewidzialnym. Tak właśnie media ? uchodzące za zwierciadła rzeczywistości ? obserwują swoich odbiorców. I wiedzą o nich niemal wszystko, co potrzebne, by coś im sprzedać lub do czegoś ich przekonać. Natomiast odbiorcy o tym, co dzieje się po drugiej stronie lustra, wiedzą niewiele. Czy dla własnego dobra powinni wiedzieć więcej? Równie dobrze można spytać, czy warto siadać do gry hazardowej bez znajomości jej reguł (fragment książki Gra w media. Między informacją a deformacją).

Czas utrwalony
Andriej Tarkowski (1932-1986) - jeden z najwybitniejszych reżyserów w historii światowego kina. Twórca "Andrieja Rublowa", "Zwierciadła", "Stalkera", a także "Solaris". Zdaniem Tarkowskiego sztuka filmowa powinna wpływać bezpośrednio na umysł i ducha człowieka, prowadzić do jego wewnętrznej przemiany. "Czas utrwalony", obok myśli o posłannictwie sztuki i odpowiedzialności artysty, zawiera głębokie spostrzeżenia dotyczące pracy reżysera, istoty obrazu filmowego oraz zadań, które Tarkowski stawiał przed sobą w czasie realizacji poszczególnych filmów.