Zobacz także:

Europejska polityka bezpieczeństwa i obrony
Książka omawia mechanizmy i praktykę funkcjonowania Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony (EPBiO), nowego rozwijanego dopiero od 1999 r., ? przyszłościowego komponentu Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa Unii Europejskiej. W przystępny sposób przedstawiono w kolejnych rozdziałach genezę EPBiO, zasady i cele tej polityki, jej strukturę instytucjonalną, instrumenty realizacji, tryby podejmowania decyzji oraz finansowania EPBiO. Zaprezentowano także misje zarządzania kryzysowego podejmowane przez UE od 2003 r. w ramach EPBiO. Oddzielenie zbadano również szczegółowo w jakim stopniu konstytucje państw członkowskich UE są przystosowane do współpracy przy realizacji EPBiO oraz jakie są metody koordynacji tej polityki w poszczególnych krajach UE. Ważnym elementem jest analiza stosunków między UE a NATO w kontekście EPBiO oraz określenie polskiego stosunku do EPBiO. Szczególną uwagę poświęcono regulacjom Traktatu Konstytucyjnego dotyczącym EPBiO, gdyż wbrew opiniom krytyków traktat ten wcale nie jest ?martwy?, zaś jego przyszłość wciąż nie jest jednoznacznie przesądzona. Książka skupia się na aspektach prawnych i politycznych EPBiO, a jednocześnie próbuje udzielić odpowiedzi czy UE, przestając być, jak dotąd ?ekonomicznym gigantem, politycznym karłem i wojskowym robakiem? cieszy się wystarczającym mandatem politycznym, aby wysyłać swoich żołnierzy do walki. Czy obywatele państw członkowskich są przygotowani na powierzenie ponadnarodowej organizacji zagadnień polityki obronnej, a nawet wspólnej obrony, tym samym ograniczając wykonywanie swojej suwerenności w tak newralgicznej kwestii, jaką jest funkcjonowanie narodowych sił zbrojnych chroniących niepodległość państwa? Pytanie o kształt EPBiO, o to czy pozostanie ona bardziej mechanizmem współpracy międzyrządowej, czy też ewoluować będzie w kierunku uwspólnotowienia, jest zarazem pytaniem o kształt integracji europejskiej, a tym samym o kształt przyszłej Europy.

Megatrendy a polityka
"[Człowiek] Zmieniając siebie znieni i sens, i cel uprawianej polityki. Powinien stworzyć nowy typ stosunków ekonomicznych, społecznych i politycznych, które słuzyłyby wszystkim ludziom bez względu na ich pochodzenie, rasę, narodowość, religię, wykształcenie, przekonania, kulturę - stosunków opartych nie tylko na normach prawa, lecz także na normach moralnych. Rola tych ostatnich powinna z czasem zdominować normy prawa." - fragment tekstu.

Szwajcarska polityka bezpieczeństwa
Szwajcaria to wręcz symbol polityki neutralności, która stanowi środek zapewniania bezpieczeństwa jej obywatelom i utrzymania terytorialnej integralności. Polityka ta jednak ewoluuje i wiele stereotypowych poglądów na ten temat nie ma już żadnego uzasadnienia w rzeczywistości. Autor ukazał w szczegółach zmiany szwajcarskiej polityki bezpieczeństwa w kontekście przekształceń międzynarodowego otoczenia i niewątpliwie jest to główny walor tej książki.

Polityka jako obietnica
?Polityka jako obietnica? zawiera niepublikowane wcześniej teksty Arendt poświęcone polityce. Autorka poszukuje w nich odpowiedzi na dwa kluczowe pytania: Jakie są źródła naszego rozumienia polityki, oraz: Jaki jest sens polityki. Myśl polityczna wedle Arendt wspiera się na trzech filarach. Są to: greckie umiłowanie wolności, rzymskie przywiązanie do tradycji oraz stanowiąca dorobek chrześcijaństwa świadomość, że życie w zbiorowości jest możliwe dzięki przebaczeniu. Wspólne dla tych trzech tradycji jest przekonanie, że polityka to domena nieustannego napięcia między koniecznością poświęcenia dla spraw publicznych, a wiernością sobie rozumianą jako życie w zgodzie z własnym sumieniem. Symbolem tego dramatycznego napięcia jest Sokrates. Jego śmierć wyznacza moment, w którym filozofia rozchodzi się z polityką. Całe późniejsze dzieje europejskiej refleksji politycznej aż do Marksa to historia prób pokonania tej przepaści przez nadanie sensu polityce. Czy któraś z nich dała owocny wynik? Cz...