Zobacz także:

Świat się roi od Marianów
Życie trzynastoletniej Ani Pawlickiej nie należy do najłatwiejszych. Jej mama pisuje kryminały, tata jest roztargnionym uczonym, a dwie młodsze siostry potrafią nieźle narozrabiać. Jakby tego było mało, najlepsza przyjaciółka ją zdradza i znajduje sobie chłopaka. Zapowiada się długie i nudne lato... Tymczasem bohaterkę i jej bliskich czekają same niespodzianki w postaci: jednego żabiego królewicza, jednego psiego Elfa, jednego mdlejącego kota oraz niejednego Mariana. Ania wie najlepiej, że świat się od nich roi. Można ich nawet polubić. Mimo że z zasady nie lubi się przedstawicieli płci przeciwnej.

Rykoszetem rzecz o płci seksualności i narodzie
Czy powinno nas zastanawiać, że kampania na rzecz wpisania do Konstytucji RP ?życia poczętego? zaczęła się od ślubowania w Częstochowie? Czy to przypadek, że w miesiącu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej tygodniki opinii poświęciły kilka razy więcej uwagi niż zwykle problemowi ?różnicy płci?, a jeden z nich ogłosił ?powrót prawdziwego mężczyzny?? Co właściwie znaczy zdanie: ?Polska jest kobietą? - i czy znaczy cokolwiek sensownego jako nazwa kobiecej partii politycznej? Dlaczego Młodzież Wszechpolska tak dużo mówi o homoseksualistach? Dlaczego gej kojarzy się w Polsce z Żydem czy pedofilem i dlaczego raz po raz komuś się jeden z drugim ?myli?? Co sprawia, że artykuły prasowe o polskich gejach najczęściej ilustruje się zdjęciami niemieckich gejów? I co na to wszystko polskie ruchy społeczne - kobiecy i gejowsko-lesbijski? Rykoszetem jest próbą odpowiedzi na te i inne ?naiwne? pytania z perspektywy nieco szerszej niż polska, swojska, lokalna. Ludzie uważający się w Polsce za liberałów lubią mówić o ?polskim zoo?, dziwić się egzotycznym debatom, w których Matka Boska i Matka Polka zlewają się w jeden obraz. Na styku płci i narodu dzieje się w polskim dyskursie publicznym coś, co wydaje się dziwaczne, a zarazem bardzo polskie. Jednak pora przestać się dziwić. Pora przestać przykładać liberalną miarkę do czegoś, co w zawrotnym tempie przestaje być liberalnym kontekstem. I wskazywać na polską egzotykę tam, gdzie dzieje się coś w gruncie rzeczy typowego. To nie jest spisek. To raczej rozpoznany przez socjologów i historyków mechanizm, w którym napięcie społeczne, kulturowy niepokój związany ze zmianą w zbiorowej tożsamości niejako rykoszetem odbija się na kobietach i seksualnych odszczepieńcach. W obecnej debacie na temat aborcji i praw gejów nie chodzi o aborcję i gejów. Chodzi o ?naród? - ten sam, który zastąpił nam w mowie publicznej ?społeczeństwo? i sprawił, że słowo ?obywatelstwo? powoli wychodzi z użycia. Tu chodzi o honor narodu, o przyszłość narodu. I tak jakoś dziwnie się składa, że wobec braku innych wrogów wrogiem narodu stają się właśnie zwolennicy praw kobiet i mniejszości seksualnych. (ze wstępu) Agnieszka Graff (ur. 1970) jest absolwentką Amherst College, uniwersytetu oksfordzkiego i Szkoły Nauk Społecznych przy Polskiej Akademii Nauk. W 1999 roku doktoryzowała się z literatury angielskiej. Wykłada na Uniwersytecie Warszawskim: w Ośrodku Studiów Amerykańskich i na Gender Studies, oraz w Collegium Civitas. Związana z ?Krytyką Polityczną? i z Helsińską Fundacją Praw Człowieka. Współzałożycielka Porozumienia Kobiet 8 Marca, które organizuje co roku Manify. Autorka książki Świat bez kobiet. Płeć w polskim życiu publicznym (W.A.B. 2001), nominowanej do Nagrody Literackiej NIKE. Przełożyła książkę Virginii Woolf Własny pokój. W latach 2004-2005 stypendystka Fundacji Fulbrighta. Autorka licznych artykułów naukowych o historii amerykańskiego feminizmu, a także tekstów publicystycznych - publikowała w ?Gazecie Wyborczej? ?Rzeczpospolitej?, ?Res Publice? ?Nowej?, ?Zadrze?.

Świat bez kobiet
Matka i córka, które po wyjściu z kina chwalą film, mimo że był feministyczny, stały się w tej książce symbolem polskiego konserwatyzmu. Kampania prezydencka, powieść Virginii Woolf albo rzut oka na wystawę księgarni w równej mierze inspirują autorkę do rozważań o naszej mentalności. O feminizmie i sporach wokół niego opowiada w sposób tyleż osobisty co wyważony, a głęboką wiedzę łączy z błyskotliwym i przystępnym stylem. Słowo "baba" nie jest wulgarne, ale ma w sobie ładunek lekceważenia, wręcz pogardy. Jednocześnie jest jakoś niepokojące - baba jest niby prosta, głupia i rozmamłana, ale jak mocniej poskrobać, to kojarzy się z dosłownością i jakąś bezczelną siłą. Świat bez kobiet jako tytuł książki feministycznej będzie zatem wyzwaniem rzuconym stereotypowi, a zarazem podjęciem tradycji kobiecej mocy. Amerykanki mają "dżender" i "dyskurs", ale my jesteśmy na etapie baby. Niech się baba wygada. Niech powie prostym i jasnym językiem, jak jest. - Agnieszka Graff Dobrze by było, gdyby tę książkę przeczytał każdy bez względu na płeć. Każdy, komu wydaje się, że wie, czym jest feminizm. Anna Piwkowska Nowe Książki Książka Agnieszki Graff jest dobrze napisanym, a więc skutecznym w propagowaniu i wyjaśnianiu feminizmu, dziełem. Magazyn Literacki Książki Świat bez kobiet jako tytuł książki feministycznej jest wyzwaniem rzuconym stereotypowi, a zarazem podjęciem tradycji kobiecej mocy. Dziennik Łódzki Świat bez kobiet to książka przewrotna. Mówi o zjawiskach normalnych lub za takie uznawanych. Zwraca uwagę na zakorzenione w naszych głowach stereotypy. Katarzyna Bany Życie Warszawy Agnieszka Graff (ur. 1970) jest absolwentką Amherst College, uniwersytetu oksfordzkiego i Szkoły Nauk Społecznych przy Polskiej Akademii Nauk. W 1999 roku doktoryzowała się z literatury angielskiej. Wykłada na Uniwersytecie Warszawskim: w Ośrodku Studiów Amerykańskich i na Gender Studies, oraz w Collegium Civitas. Związana z ?Krytyką Polityczną? i z Helsińską Fundacją Praw Człowieka. Współzałożycielka Porozumienia Kobiet 8 Marca, które organizuje co roku Manify. Autorka książki Świat bez kobiet. Płeć w polskim życiu publicznym (W.A.B. 2001), nominowanej do Nagrody Literackiej NIKE. Przełożyła książkę Virginii Woolf Własny pokój. W latach 2004-2005 stypendystka Fundacji Fulbrighta. Autorka licznych artykułów naukowych o historii amerykańskiego feminizmu, a także tekstów publicystycznych - publikowała w ?Gazecie Wyborczej? ?Rzeczpospolitej?, ?Res Publice? ?Nowej?, ?Zadrze?.

Głośniej! Rozmowy z pisarkami
Głośniej! Rozmowy z pisarkami to książka zawierająca serię wywiadów z dziesięcioma kobietami-ikonami polskiej literatury, kultury, sztuki i obyczajowości. Wspólną płaszczyzną prezentowanych rozmów jest ich silne nacechowanie osobiste - pisarki opowiadają o swoim borykaniu się z codziennością, o feminizmie "od kuchni", o dylematach kobiecości w dobie ponowoczesności. Jednak przede wszystkim Głośniej! jest książką skupiającą w sobie liczne wątpliwości, spory, trudne pytania oraz próby odpowiedzi dotyczące tego, jak wygląda kobiece pisarstwo w dzisiejszej Polsce. Diagnoza wyłania się w trakcie lektury, wywiady pozostają we wzajemnym stosunku komplementarności i - dzięki temu, że zostały zebrane w jednej książce - wchodzą ze sobą w dialog.

Szalony zegar
Agnieszka Taborska jest romanistką, historykiem sztuki. Jej bajki dla dzieci ukazały się w Niemczech, Japonii i Korei. Szalony zegar jest drugą ? po W malinowym dżemie ? książką dla dzieci, jaka wychodzi w Polsce. Antoni Boratyński jest uznanym w świecie grafikiem i ilustratorem książkowym oraz jednym z twórców tzw. polskiej szkoły ilustracji. Jego nazwisko figuruje na Międzynarodowej Honorowej Liście H.Ch. Andersena. Szalony zegar ukazał się w Niemczech w 1994 roku. Dostał nagrodę za tekst i ilustracje. Niemiecka Akademia Literatury Dziecięcej przyznała mu tytuł Książki Miesiąca. Trwają prace nad opartym na Szalonym zegarze filmem animowanym.