Zobacz także:

Don Kichote
Ubogi szlachcic Alonzo Quijano z Manczy, bez reszty pochłonięty lekturą romansów rycerskich, popada w obłęd, przybiera imię Don Kichota i w groteskowym przebraniu, na wynędzniałym koniu Rosynancie wyrusza w świat, by wzorem dawnych rycerzy bronić słabych i bezbronnych oraz naprawiać zło. Na swojego giermka wybiera wieśniaka Sanczo Pansę, zaś damą serca czyni wiejską dziewczynę Dulcyneę z Toboso. Don Kichote zupełnie nie liczy się z realiami, żyje marzeniami i ideałami, toczy boje z olbrzymami i czarnoksiężnikami - i jako taki na stałe wpisał się w zbiorową świadomość.

Medytacje o "Don Kichocie"
? fundamentalna praca hiszpańskiego myśliciela ? niezwykłe spotkanie wielkiej literatury i filozofii ? podstawowe założenia filozoficzne, socjologiczne i antropologiczne autora Dehumanizacji sztuki i Buntu mas Medytacje o Don Kichocie wydane w 1914 roku były debiutem książkowym Ortegi y Gasseta, pierwszą całościową rozprawą filozoficzną. Dla wielu badaczy autora Buntu mas, Medytacje to jego najważniejsza filozoficznie książka, choćby dlatego, iż wychodząc od lektury genialnej powieści Cervantesa, buduje cały przyszły system myślowy i aparat pojęciowy i stawia jednocześnie szereg tez (np. o istocie kultury), które wciąż inspirują.

Don Juan
Najnowsza powieść świetnego austriackiego pisarza to błyskotliwy, przewrotny autoportret tytułowego bohatera - Don Juan opowiada całą prawdę o sobie, zadając kłam archetypowi cynicznego uwodziciela ustalonemu przez Tirso de Molinę, Moliera, Mozarta. Jednodniowe związki, zawierane w ciągu tygodnia z siedmioma kobietami są wynikiem romantycznych miłosnych olśnień, a agresywnymi inicjatorkami owych związków są zawsze same kobiety. Każda przygoda rozgrywa się w innym miejscu na ziemi: na Kaukazie podczas wiejskiego wesela, w Damaszku na występie tańczących derwiszów, w północnoafrykańskiej Ceucie, pośród holenderskich wydm, norweskich fiordów

Gdy umarł Don Kichot
Zaskakującą powieść Andresa Trapiello można czytać na co najmniej dwa sposoby: jako pełną romansowych wątków kontynuację arcydzieła Cervantesa Przemyślny szlachcic Don Kichote z Manczy oraz jako rodzaj eseju o związkach między literaturą a życiem. Prawda miesza się tu ze zmyśleniem, a rzeczywistość z fantazją do tego stopnia, że w końcu granice się zacierają. Co więcej, w świecie fikcji, czytelnik odkrywa tajemnice bytu, jakich wcześniej nie dostrzegał. Błędny rycerz umiera. Co się teraz stanie z osobami z jego najbliższego otoczenia? Czy udźwigną brzemię, które spoczęło na nich jako na spadkobiercach wielkiej literackiej legendy? Oto gospodyni Quiteria ? jak się okazuje, od lat skrycie zakochana w Don Kichocie ? postanawia opuścić dom, zwłaszcza że wciąż popada w konflikty z siostrzenicą zmarłego, Antonią. Ta z kolei wypłakuje oczy z miłości do bakałarza Samsona Carrasco, który wydaje się nie odwzajemniać afektu, myśląc jedynie o czekających go podróżach i przygodach. Najbardziej zasmucony śmiercią Don Kichota jest wierny Sanczo Pansa, który nagle utracił sens życia. Postanawia zatem nauczyć się czytać, aby zapoznać się ze słynnym już w świecie dziełem Cervantesa. Zarówno dla byłego giermka, jak i dla bakałarza lektura powieści jest porażającym doświadczeniem. Nagle wydarzenia, w których uczestniczyli, zaczynają postrzegać w zupełnie nowym świetle i przekonują się o kruchości ugruntowanych, zdawałoby się, opinii. Kiedy zaś pełni podziwu dla talentu i mądrości wybitnego pisarza dowiadują się, w jak ciężkich żyje on warunkach, decydują się odwiedzić go w Madrycie. Andres Trapiello AndrĂŠs Trapiello urodził się w 1953 r. w Manzaneda de TorĂ­o (prowincja León) w Hiszpanii. Od 1975 r. mieszka w Madrycie. Jest poetą, powieściopisarzem i eseistą. Opublikował dziesięć zbiorów wierszy; w 1993 r. za tomik poetycki Acaso una verdad otrzymał nagrodę Premio Nacional de la CrĂ­tica. W 2003 r. za parodię czarnego kryminału Los amigos del crimen perfecto uhonorowany został Premio Nadal. Powieść Gdy umarł Don Kichot miała w Hiszpanii już sześć wydań, w roku 2005 wydawcy hiszpańscy przyznali za nią autorowi nagrodę Fundacji JosĂŠ Manuela Lary.

Anthony Hopkins
Świadom istnienia przyprawiającej o ból głowy mnogości tekstów na temat Hopkinsa, pomyślałem, że może uda mi się namówić do współpracy bohatera całego przedsięwzięcia. Hopkins zgodził się na długą i szczerą rozmowę (nie odmawiał też prośbom o kolejne spotkania podczas przygotowań do nowych wydań książki). Zgody udzielili mi również członkowie jego rodziny, przyjaciele oraz liczne grono producentów, reżyserów, aktorów i innych ludzi show-biznesu, którzy znają (bądź znali) Hopkinsa, lub też z nim współpracowali. Książka zawiera wiele fotografii pochodzących ze zbiorów rodziny Hopkinsów.