Zobacz także:

Boży Dezerter Franz Jagerstatter 1907-1943
Świętość nie jest zabawą dla grzecznych chłopców, ale wyzwaniem rzuconym w twarz światu. I choć może się to czasem wydawać szaleństwem albo zuchwalstwem, to są takie sytuacje, w których tylko taka postawa pozwala zachować wierność Ewangelii, a także honor i ludzkie odruchy. Bywa też tak, że to właśnie ci, którzy uważani byli za szaleńców i religijnych oszołomów, ratują honor nie tylko swoich narodów, ale także Kościoła, do którego należeli. I tak właśnie jest z Franzem Jägerstätterem. Ten prosty rolnik, kierowca, ojciec i mąż, miał w sobie tyle odwagi, by w imię wierności Ewangelii przeciwstawić się dominującemu w społeczeństwie austriackim poparciu dla Hitlera. Miał odwagę, by odrzucić wezwanie hierarchii Kościoła do społecznego konformizmu, w zgodzie z którym dla dobra kościelnych instytucji nie należało się sprzeciwiać nowym władzom. Dla niego jednak wierność Bogu była ważniejsza niż wierność instytucjom i narodom. I oddał za to życie. W październiku 2007 roku za ten wybór wyniósł go na ołtarze Benedykt XVI, pokazując, że choć świętość wymaga odwagi, to wcale nie oznacza porzucenia normalnego życia. Przykład Jägerstättera daje nadzieję wszystkim tym, których życie nie układa się w proste linie, a także tym, którzy w imię wierności Ewangelii zbierają baty nie tylko od świata, ale i od części hierarchów. I choćby dlatego warto przeczytać Bożego dezertera Erny Putz. Tomasz P. Terlikowski ERNA PUTZ (1946) austriacka dziennikarka, magister teologii i doktor filozofii. Zaangażowana w życie Kościoła katolickiego w Austrii, pracowała jako katechetka, obecnie zarządza plebanią w Ostermiething. W 1996 roku przez Archidiecezję Wiedeńską uhonorowana Nagrodą im. Kardynała Innitzera za biografię Franza Jägerstättera

Muza uczy się pisać
Książka Muza uczy się pisać powstała krótko przed śmiercią autora jako podsumowanie [...] trzydziestu lat badań. Jest ona tym cenniejsza - i tym szersze ma zastosowanie dydaktyczne - że przedstawia, obszernie i wnikliwie sieć powiązań greckiej i refleksji nad nią z historią i problematyką kultury XX wieku i kultury Zachodu w ogóle. z recenzji Grzegorza Godlewskiego Muza uczy się pisać jest czymś w rodzaju testamentu intelektualnego, bardziej esejem niż pracą ściśle naukową. Autor rezygnuje w niej z drobiazgowej dokumentacji źródłowej i z relacjonowania stanu badań i dyskusji naukowych [...]. W zamian za to umieszcza problem greckiej oralności i piśmienności na tle całej nowoczesnej refleksji humanistycznej. [...] głównym wkładem Havelocka do światowej humanistyki jest [...] próba odtworzenia procesu, w trakcie którego pierwotna oralność archaicznych Greków przekształciła się w dojrzałą piśmienność epoki hellenistycznej. [...] W swoich rozważaniach nad oralnością i piśmiennością...

Ścieżki snów
Sny odsłaniają głęboki związek między naszymi wewnętrznymi i zewnętrznymi stanami istnienia, pozwalając wniknąć w głębię ludzkiego umysłu, niedostępną dotąd dla świadomego intelektu. Właściwie odczytany sen niesie ważną informację o fizycznym i mentalnym zdrowiu jednostki.Po zbadaniu sześćdziesięciu pięciu tysięcy snów dr Marie-Louise von Franz doszła do wniosku, że zwrócenie uwagi na własne sny jest najzdrowszą rzeczą, jaką człowiek może zrobić. (Fragment wstępu) "... Ci, którzy podejmują trud zrozumienia symboliki snów, znajdują w nich najbardziej interesujące informacje. To prawda, że rezultaty niewiele mają wspólnego z takimi przyziemnymi sprawami jak robienie sprawunków i sprzedawanie. Ale nasze interesy nie mogą w pełni wyjaśnić sensu naszego życia, ani też konto w banku nie zaspokoi głębokiego pragnienia ludzkiego serca...".

Trzynasta dama
Salomonowi Rulfo, bezrobotnemu profesorowi literatury, śni się wielki biały dom i okrutne morderstwo dokonane na młodej kobiecie. Wizyty u lekarza nie przynoszą efektu. Później okazuje się, że morderstwo widziane przez bohatera we śnie wydarzyło się naprawdę kilka miesięcy wcześniej, choć Salomon nigdy o nim nie słyszał. Zdjęcia znalezione w Internecie pozwalają mu odszukać istniejący faktycznie dom i rozpocząć odkrywanie tajemnicy. Przed bramą domu natyka się na piękną kobietę, z którą od tego momentu będą splątane jego losy. Raquel przeżywa identyczne jak Rulfo sny i tak samo stara się dociec ich znaczenia. Poszukiwaniom powiększającego się kręgu bohaterów towarzyszą pojedyncze wersy poezji, na które natykają się w różnych miejscach. Powoli staje się jasne, że kluczem do rozwiązania zagadki jest sama poezja, wersety stworzone przez Dantego, Pertrarkę, Miltona, Blake'a, Beaudleire'a. Niewinne wersety klasycznej poezji mają moc przemiany rzeczywistości i zniszczenia człowieka.

Czekając na śnieg w Hawanie
Zmiłuj się nade mną, Panie, bo jestem Kubańczykiem. W 1962 roku Carlos Eire był jednym z 14 000 dzieci wywiezionych samolotami z Kuby. Rewolucja oddzieliła go od rodziny, ojczyzny i dzieciństwa. Wspomnienia o życiu Carlosa w Hawanie, które dobiegło końca, kiedy miał zaledwie jedenaście lat, stanowią trzon tych niezwykłych, barwnych, głęboko zapadających w pamięć wspomnień. Czekając na śnieg w Hawanie to zarazem egzorcyzm i oda na część raju utraconego. Kuba z czasów młodości Carlosa, z jej jaszczurkami, turkusowym morzem i skąpanymi w słońcu sjestami, staje się wyspą potępienia, kiedy 1 stycznia 1959 roku palący cygara partyzant nazwiskiem Fidel Castro obala prezydenta Batistę. Nagle muzyka na ulicach zaczyna brzmieć jak ogień karabinów maszynowych. Boże Narodzenie zostaje zdelegalizowane, opozycjonizm polityczny oznacza więzienie i wielu kolegów Carlosa wyjeżdża do kraju tak odległego i niewyobrażalnego jak Stany Zjednoczone. Carlos też tam trafi i zrealizuje marzenia swojej matki, st...