Zobacz także:

Mój Jung
?Na samym wstępie do syntetycznego przedstawienia psychologii jungowskiej trzeba stwierdzić ? przypomina Autor Mojego Junga ? że nie stanowi ona zamkniętego i logicznie niesprzecznego systemu? (s. 12). Jednak z pewnością jest to system niezwykle inspirujący. I rzeczywiście trudno dziś znaleźć sferę ludzkiego życia, w której wyjaśnianiu całkowicie pominięto by psychoanalizę. Czy więc można pokusić się o stwierdzenie, że każdy ma swojego Junga? Jeśli tak, to z pewnością ktoś ma go więcej, a ktoś inny mniej. Najwięcej z Junga miewają ? co zrozumiałe ? psychologowie, ale dużo z niego mają też filozofowie, a nawet teologowie... ?Jung? już nie jako osoba, lecz jako pewien sposób postrzegania człowieka jest przysłowiową studnia bez dna: wchodzenie w jej głąb może nie mieć końca. Dlatego na tych drogach zgłębiania mądrości cenna jest obecność Mistrza, który te drogi w znacznym stopniu przewędrował. Jerzy Prokopiuk z pewnością takim Mistrzem jest. Jeśli więc ktoś czuje się Uczniem, jeśli jest na tyle mądry, by wiedzieć, że nic nie wie, to z pewnością chętnie sięgnie po tę książkę.

Mały Książę
"A oto mój sekret. Jest bardzo prosty: dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu". Mały Książę, najpiękniejsza opowieść o poszukiwaniu przyjaźni, bliski jest sercu każdego Czytelnika dzięki swojej nieprzemijającej mądrości. Od 1943 roku jest wydawany w milionach egzemplarzy na całym świecie.

Pan Jerzy. Śladami niespiesznego przechodnia
Książka o Jerzym Stempowskim (1893-1969), znakomitym eseiście i epistolografie ? jednym z najwybitniejszych w literaturze polskiej XX wieku. Zawiera wybór szkiców osób, które go znały i korespondowały z nim. Autorami są m.in. Józef Czapski, Jerzy Giedroyc, Gustaw Herling-Grudziński, Jan Kott, Czesław Miłosz, Tymon Terlecki, Erwin Axer, Mira Zimińska, Wiktor Woroszylski. Większość z zamieszczonych tu 44 tekstów ukazała się na emigracji i tylko nieliczne przedrukowane zostały potem w kraju. Książkę otwierają fragmenty "Pamiętnika" ojca Jerzego Stempowskiego ? Stanisława oraz fragmenty "Dzienników" Marii Dąbrowskiej.

Mały książę
Ta napisana w 1943 roku bajka błyskawicznie stała się klasyczną pozycją wśród arcydzieł literatury, nie tylko dziecięcej. Jest to jeden z tych utworów, do których lektury wracamy przez całe życie w poszukiwaniu tych samych humanistycznych wartości: wierności, odpowiedzialności, wiary w miłość i przyjaźń. Żyjący na innej planecie mały bohater tej książki kocha i pielęgnuje różę, nie wiedząc, że nie jest ona jedynym okazem tego kwiatu na świecie. Kiedy opuszcza planetę i na Ziemi przekonuje się że takich kwiatów jest więcej, jego uczucie dojrzewa, rozumie bowiem, że porzucajac swoją różę, naraża ją na niebezpieczeństwo. Nowy przekład z akwarelami autora.