Zobacz także:

Czarne oceany
Nicholas Hunt kieruje tajnym projektem rządowym, badającym komercyjne zastosowania telepatii. Rezultaty tych badań zmienią nieodwracalnie nie tylko jego życie, ale także losy całego świata. Trwa międzynarodowy kryzys, wybuchają Wojny Monadalne, superkomputery rządzące giełdą popadają w obłęd. Niewiarygodne odkrycie, na pozór sprzeczne z prawami fizyki, może zniszczyć ludzkość albo otworzyć przed nią drogę do gwiazd.

Ecce Homo
Książka zawiera medytacje ks. Grzegorza Rysia nad obrazem Ecce Homo, który znajduje się w Sanktuarium Ecce Homo Świętego Brata Alberta w Krakowie. To nie jest zwykły obraz, bo też nie malował go zwykły artysta. ?Ecce Homo? został namalowany nie po to, żeby cieszyć oczy. Z medytacji nad nim rodzą się pytania: Co wiem o Bogu? Ile wart jest człowiek? Patrząc na ten obraz znajdujemy też odpowiedzi na te pytania. Ks. Grzegorz Ryś, dr habilitowany Historii Kościoła, wykładowca PAT, rektor Archiwum Kapitulnego na Wawelu, rektor Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Krakowskiej.

Czerwone i czarne
Książka przedstawia krytyczny obraz życia we Francji epoki napoleońskiej. Pogrążone w materializmie i hipokryzji społeczeństwo staje na drodze kariery inteligentnego i ambitnego młodzieńca, Juliana Sorel. W bezwzględnym pragnieniu osiągnięcia awansu społecznego Julian, syn ubogiego cieśli, nie waha się odgrywać roli oportunisty i cynika, jak również z zimnym wyrachowaniem rozkochuje w sobie kobiety, które mogą pomóc mu w zrobieniu kariery.

Czarne śnieżki
Nota Autora: "Czarne śnieżki? Być może tu myślałem - o sniegowych, pokrytych kosmiczną sadzą, kometach, w których podobno Życie przybyło na Ziemię. Ale nie tylko. Raczej zamierzałem aluzyjnie przywołać jakieś straszne igraszki dzieci i dorosłych. Czarne śnieżki, którymi się obrzucamy w obliczu śmierci."

Czerwone i czarne
Na przełomie wieku XVIII i XIX widzimy dwie postacie będące zupełnym niemal przeciwieństwem: Chateaubriand i Stendhał. Jeden czerpie z dawnej Francji idee hierarchii, dyscypliny społecznej, powagi królewskiej, ale odświeża je tchem religijnego odrodzenia; drugi sięga w wiek XVIII swą bezreligijnością, materializmem filozoficznym, radykalizmem społecznym; ale i on spłaca swój dług romantyzmowi epoki; staje się piewcą energii, namiętności wcielonej w rapsod napoleoński. I w kolejach sławy tych dwóch ludzi cóż za różnica: Chateaubriand, bożyszcze za życia, dziś jakże opuszczony! Stendhał, nieznany, może nawet z imienia, większości współczesnych, doczekał się w pół wieku po śmierci kapliczki skupiającej wy-brans umysły.