Hal Hartley Kino prawdziwej fikcji i filmy potencjalne
D
Rozmowy Kennetha Kalety z Halem Hartleyem, nazywanym Godardem Long Island, niezależnym reżyserem i producentem. Filmy Hartleya są proste pod względem formalnym, ale poruszają wielkie, choć jednocześnie zwyczajne tematy. Chociaż rzadko osiągają one sukces komercyjny, to zawsze budzą zachwyt tych, którzy poznali się na talencie ich twórcy; wszystkie są pod względem estetycznym dopracowane w najmniejszych szczegółach, główne role zaś grają w nich nie tylko aktorzy, lecz także ruch kamery, choreografia i dźwięk.
Czas realizacji: 3-4 dni
ISBN: 9788374537612
Liczba stron: 176 s.
dodaj do koszyka
Cena: 30.45 zł
Zobacz także:
Kino bezpośrednie (1960 - 1963)
Monografia amerykańskiego ruchu direct cinema, który w latach sześćdziesiątych XX wieku zrewolucjonizował film dokumentalny, wprowadzając do niego - zgodnie z zapowiedziami samych twórców - obiektywny zapis rzeczywistości. Kino bezpośrednie to próba odrzucenia nagromadzonych konwencji tradycyjnego kina w nadziei ponownego odkrycia rzeczywistości, która umyka innym formom filmu i reportażu. Książka ta skupia się na latach 1960-1963, to jest na prapoczątkach kina bezpośredniego i na działalności grupy Drew Associates, z której wywodzą się wszyscy najważniejsi filmowcy związani z tym ruchem. Jej autor - najlepszy w Polsce znawca kina dokumentalnego - szczegółowo omawia filmy, które powstały w tym okresie. Ukazuje, jak nowinki techniczne, a zwłaszcza skonstruowanie lekkiego, przenośnego sprzętu filmowego, wpłynęło na poetykę kina dokumentalnego. Analizuje usytuowanie ruchu w ówczesnym pejzażu filmowym Stanów Zjednoczonych, w tym zwłaszcza jego związki z telewizją oraz awangardą filmową. Wskazuje też na sposób, w jaki przejawiały się w filmach bezpośrednich niektóre ważne zagadnienia społeczne owego czasu, takie jak walka z segregacją rasową czy przewartościowania w zakresie kulturowych wizerunków płci.
Słoneczne kino Pedra Almodovara
Monografia twórczości jednego z najbardziej popularnych i najczęściej nagradzanych reżyserów europejskich. Jakie jest kino Almodóvara? ? pyta autorka. Z jednej strony wulgarne, przejaskrawione, kiczowate i ekshibicjonistyczne, z drugiej ? subtelne, ciepłe, nostalgiczne, czasem eleganckie. Mazierska przygląda się kinu swojego bohatera nie tylko z punktu widzenia filmoznawcy, ale i przez pryzmat historii, polityki, a także rozmaitych rewolucji społecznych i obyczajowych. Powstały w wyniku tak drobiazgowej obserwacji portret artysty wychodzi poza sztywne ramy krytyki filmowej, przeradzając się w barwną opowieść o Hiszpanii ostatniego ćwierćwiecza i jej niepokornym kronikarzu.
Kino niezależne w Polsce 1989-2009
Kino niezależne w Polsce 1989-2009 to podsumowanie dwóch dekad rozwoju tego zjawiska i próba stworzenia jego "historii mówionej". Z rozmów z czołowymi twórcami offowymi powstała książka o entuzjazmie, działaniu zespołowym i realizowaniu projektów, niesformatowanych na potrzeby rynku.
To piekielne kino
Oto Kuczok, jakiego nie znamy. Autor nagrodzonego scenariusza do filmu Pręgi występuje tym razem w roli krytyka filmowego. Talent literacki i pasja filmoznawcy zaowocowały zbiorem oryginalnych esejów przybliżających istotne zagadnienia współczesnej kinematografii. Autor poszukuje w dzisiejszym kinie, jak również w historii sztuki filmowej zjawisk ?źle obecnych?, skazanych na niebyt przez cenzurę obyczajową, przez krytykę zaś w najlepszym razie kłopotliwie przemilczanych. W tym sensie To piekielne kino jest przewodnikiem po filmach przeklętych, próbą rozpoznania i analizy obrazów zła w kinie. Kuczok daje świadectwo intelektualnej odwagi także w swoich rozważaniach na temat pornografii, ikonoklazmu czy też w całym bloku tekstów poświęconych filmom o umieraniu. Tom puentują bardzo osobiste refleksje autora na temat dziesiątej muzy z okresu jego pracy nad scenariuszem i na planie filmu Pręgi. To piekielne kino jest książką niepokorną, występną, łączącą w krytycznym spojrzeniu aksjologię ch...
Kino australijskie
Kino Australii to nie tylko Peter Weir, Mad Max i ?Krokodyl" Dundee, australijskość to niekoniecznie Aborygeni, kangury i opera w Sydney. Książka Marka Haltofa pozwala poznać kino tego kraju - jego korzenie, twórczość najwybitniejszych reżyserów, główne dzieła, nurty i wątki tematyczne. Jednocześnie autor ukazuje kinematografię Australii jako nieustanną próbę zdefiniowania nowego kontynentu i zmierzenia się z kwestią narodowej tożsamości; bada, w jaki sposób filmy tworzą wizerunek Australii, wizerunek, który rzutuje na nasze wyobrażenia o tym odległym i egzotycznym kraju.