Zobacz także:

Jakbyś kamień jadła
?Po co mi ten śmiercionośny upał pełen much? Po co ten smak kamienia w ustach? Po co on tam jechał, ten Polak, i siedział dwa lata, i czemu oni wiecznie się w coś wtrącają, czemu pchają w to nos? Niby że co, że mają jakieś dziwne poczucie odpowiedzialności za wszystkich?? Jurij Andruchowycz, "Diabeł tkwi w serze" ?Lapidarność, z jaką Tochman opowiada o potwornościach wojny i jej toksycznych konsekwencjach, wywołuje potężny efekt właśnie dzięki oszczędności stylu: okrucieństwo mówi samo za siebie, nie potrzebuje opisu ani koloryzowania.? ?The Times? ?Tochman towarzyszy antropolożce Ewie Klonowski w jej wysiłku scalenia rozproszonych szczątków, w jej nadziei, że kolejny odkopany masowy grób pomoże połączyć kości zmarłych z pogrążoną w żałobie rodziną. Nie ferując wyroków, nie proponując komentarza autor pozwala, by głosy ocalonych same opowiedziały o tych wstrząsających poszukiwaniach. W rezultacie otrzymujemy żywy portret kraju nadal zmagającego się z konsekwencjami wojny. Jednak głęboki sens Jakbyś kamień jadła nie odnosi się wyłącznie do Bośni ? opowiada o uniwersalnym ludzkim pragnieniu, by móc pogrzebać i opłakać ciało.? ?The Finacial Times? ?Tochman omija utarte ścieżki, którymi zwykle podążają na Bałkanach dziennikarze. Daje to jego niewielkiej książce potężną moc. Warto przeczytać tę niezwykły reportaż, by zrozumieć, jak cieniutka jest politura cywilizacji i jak łatwo przyjaciele obracają się przeciwko przyjaciołom. ?Jakbyś kamień jadła? trzeba by wysłać Boutrosowi-Boutrosowi Ghaliemu i Kofiemu Annanowi, Johnowi Majorowi i Douglasowi Hurdowi, George?owi Bushowi i Billowi Clintonowi. Pewnie by jej nie przeczytali, ale nawet przekartkowanie książki Tochmana zmąciłoby spokój ich emerytury.? ?Literary Review?

Maszynoznawstwo
Podręcznik zawiera wiadomości z dziedziny maszynoznawstwa w zakresie wymaganym na różnych niemechanicznych kierunkach studiów.

Obraz i postać
Wizerunek Matki Boskiej Częstochowskiej - napotykany na każdym kroku, obecny niemal w każdym domu, w wielu miejscach publicznych, przywoływay w kontekstach świeckich i świetych, narodowych i osobistych, pełniący funkcję czczonego symbolu i cytowanego emblematu - stanowi we współczesnej wyobraźni potocznej istotny i żywy element. Znaczenia, którymi obrasta - jedynie z pozoru oczywiste - odsłaniają niezwykle ciekawe tropy biegnące w głąb religijnych i kulturowych tradycji Europy, historycznych zdarzeń, zmitologizowanych dyskursów, wspólnotowych matryc porządkujących rzeczywistość.

Szkarłatny płatek i biały
"Szkarłatny płatek i biały" to powieść "wiktoriańska", na którą nie poważyłby się żaden wiktoriański autor. Londyn, 1874 rok. William Rackham, złoty młodzieniec i spadkobierca rodzinnej fabryki perfum, poznaje prostytutkę Sugar, niezbyt urodziwą, lecz, o dziwo, piśmienną i oczytaną. Urzeczony talentami dziewczyny fabrykant, chcąc zagwarantować sobie wyłączność jej profesjonalnych usług, wprowadza ją do swego domu jako guwernantkę i wtajemnicza w działanie firmy. Ale Rackham ma również żonę, niezrównoważoną emocjonalnie Agnes, córeczkę, sześcioletnią Sophie, oraz pruderyjnego brata Henry ego. Na co dzień uległa Sugar potajemnie pisze powieść, pełną opisów okrutnej zemsty, jakiej chciałaby dokonać na mężczyznach. Sytuacja zaiste wybuchowa... Fabuła jest dla Fabera wehikułem czasu, przenoszącym Czytelnika w przeszłość końca XIX wieku, dziwnie przypominającą dzisiejsze wyobrażenia o naszej współczesności, jak i pretekstem, by z szyderczą satysfakcją, łamiąc wszelkie tab...